De causatief

Arabisch wemelt van de causatieven. Een causatief is een werkwoordsvorm waarbij we in het Nederlands zouden zeggen ‘doen of laten’ bij een werkwoord, bijvoorbeeld ‘doen wassen’, ‘doen uitgaan’, ‘doen eten’, enz. Je doet het niet zelf, maar zorgt dat een ander het doet of laat het een ander doen.

In Arabisch heb je bijvoorbeeld het werkwoord ‘dagala’ betekent ingaan, of ergens naar binnen gaan, en adgala betekent ‘doen ingaan’, in het Syrisch dialect wordt dat ‘daggala’. Een uitdrukking die je bijvoorbeeld veel hoort in series, is ‘sju daggalak’, letterlijk: Wat heeft jou daarin doen ingaan (=waar bemoei jij je mee, wat gaat jou dat aan). Of sju bja3riffni, wat doet mij dat weten (=hoe moet ik dat weten).

In het Nederlands hebben we ook een causatief in een paar werkwoorden, fossielen in de taal uit andere tijden. Zo is drenken de causatief van drinkenleggen van liggen en zetten de causatief van zitten. Soms is dat verband minder strak. Zo is temmen de ‘causatief’ van tam maar tam is geen werkwoord. Vanochtend vond ik er nog zo een. Is, in diezelfde trant, rijten de ‘causatief’ van reet? Het moet haast wel.

 

Who speaks Arabic?

Arabic is spoken by 320 million people, and constitutes the majority language in Mauritania, Morocco, Algeria, Libya, Tunisia, Egypt, Sudan, Lebanon, Syria, Jordan, Iraq, and the complete Arabian peninsula. Also in parts of Chad, Nigeria, Niger, Iran, Malta, Cyprus, Arabic dialects are spoken by minorities.

I often get questions about Turkey and Iran: In Turkey they speak Turkish. They did use the Arabic script, but Ataturk abolished it after the First World War and decreed that Turkish should be written in European letters. The language of Iran is Farsi, which is not related to Arabic in any way. In the south of Iran there is the region of Khuzestan where the people speak Arabic. Farsi is written in Arabic script with a few minor additions.

It holds little surprise that the ‘Arabic’ spoken by all these people can not possibly be the same Arabic, since we can learn by observation that language differs from time to time and from region to region. Even though Arabic is no exception to this rule, it has managed to withstand the test of time quite long. Since the advent of Islam (which we can situate around the death of the Prophet Mohammed 632 AD) and the process of standardization in the subsequent centuries, the inner structure of Arabic has undergone little change.

When Europe started to dominate the Arabic countries in the nineteenth century, the language had to be adapted to modern notions like ‘train’ and ‘parliament’ ‘constitutional democracy’ and the like. Out of this process of adaptation arose MSA Modern Standard Arabic, which has remained the standard for formal and written correspondence. This language is the same throughout the entire Arabic world.

However, the colloquial speech differs remarkably from MSA. It bears resemblance to what happened to the Dutch language in South Africa: as if a child took it and simplified it.

The themes of diglossia and regional variation dominate the Arabic language and all of its students.